เวิร์คช็อปนวดเส้นบะหมี่เย็น ทำบะหมี่โมริโอกะที่ดีที่สุดสำหรับมื้อกลางวันในญี่ปุ่น

วันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ Hayabusa Shinkansen กำลังมุ่งหน้าไปยังภูมิภาค Tohoku ของภูเขาที่มีป่าไม้ที่สวยงามและทะเลตะวันออกของคิวชูบนเกาะคิวชู รถไฟสีเขียวน้ำทะเลที่ว่องไววิ่งเร็วแต่เบาจากสถานีโตเกียว ผ่านสถานีหลัก ไม่ว่าจะเป็นอุเอโนะ โอมิยะ ฟุกุชิมะ หรือเซนได ก็จอดที่สถานีโมริโอกะซึ่งอยู่ห่างจากโตเกียวมากกว่า 500 กิโลเมตร ในเวลาเพียง 2 ชั่วโมง

 การเดินทางของเราในครั้งนั้นเริ่มต้นที่โมริโอกะ เยี่ยมชมหมู่บ้านหัตถกรรมและฟาร์มโคอิไว ซึ่งอยู่ห่างจากโมริโอกะประมาณ 30 นาที และพักค้างคืนที่นี่ ก่อนออกเดินทางในวันถัดไป

เมืองโมริโอกะเป็นเมืองในจังหวัดอิวาเตะที่ตั้งอยู่ในภูมิภาคโทโฮคุ มีประวัติศาสตร์ยาวนานเกือบ 500 ปีนับตั้งแต่ยุคที่ระบบโชกุนและไดเมียวมีอำนาจและมีอิทธิพลในญี่ปุ่น มีทิวทัศน์ที่งดงามด้วยป่าไม้และแม่น้ำที่พบได้ทั่วไปในเมือง โมริโอกะยังถือว่าเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการคมนาคมขนส่งในภูมิภาคโทโฮคุ เนื่องจากรถไฟแต่ละประเภทของ JR East (JR East) ไม่ว่าจะเป็น Tohoku Shinkansen, Akita Line หรือรถไฟระหว่างเมือง พวกเขาทั้งหมดหยุดที่สถานี Morioka

ในแง่ของสถานที่ท่องเที่ยวเมื่อเทียบกับเมืองอื่น ๆ ในจังหวัดอิวาเตะ เช่นเดียวกับฮานามากิซึ่งหมายถึง “ดอกไม้ม้วน” หรือฮิราอิซูมิ โมริโอกะไม่มีสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญมากเท่ากับเมืองเหล่านี้ คงเป็นเพียงซากปรักหักพังของปราสาทโมริโอกะ พิพิธภัณฑ์ประจำจังหวัดและศาลเจ้าที่สวยงามเพียงไม่กี่แห่ง

อย่างไรก็ตามสำหรับนักชิม – นักชิม โมริโอกะเป็นสวรรค์ของคนรักบะหมี่อย่างแท้จริง เนื่องจากโมริโอกะเป็นแหล่งกำเนิดของบะหมี่สามชนิดที่แพร่หลายทั่วประเทศญี่ปุ่น และส่งออกให้นักชิมจากต่างประเทศไปชิมโดยทั่วไป

บะหมี่ประเภทแรกที่เรียกว่า ‘Wanko Soba’ เป็นวิธีการกินโซบะที่ค่อนข้างแปลกใหม่ เจ้าหน้าที่จะทยอยจัดส่งถ้วยเล็กที่มีเส้นโซบะในปริมาณเท่ากัน 2-3 ครั้งด้วยตะเกียบ ส่งมาให้เราจัดการเอาเส้นเข้าปาก เมื่อหมดถ้วยหรือบางครั้งก็ยังไม่ดี พนักงานยืนอยู่ข้าง ๆ เทบะหมี่และซุปจากถ้วยในมือลงในถ้วยในมือของเรา

จากนั้นวางถ้วยเปล่าที่วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ ข้างหน้า และทำเช่นนี้ต่อไปจนกว่าผู้กินจะปิดฝาถ้วยของเขาการเสิร์ฟจะสิ้นสุดลง อย่างไรก็ตาม ในระหว่างการรับประทานอาหาร ผู้เสพอาจวางเครื่องเคียงไว้ข้างหน้าพวกเขา เช่น สาหร่าย ปลาดิบ และของดอง ลงในชามหรือกินคนเดียว เพื่อเพิ่มรสชาติของเส้นโซบะที่จืดชืด อาจมีสีขึ้นมาบ้าง

จากสถิติที่ไหนไม่รู้ ว่ากันว่าผู้หญิงโดยเฉลี่ยกิน Wanko Soba ประมาณ 30-40 ถ้วย ก่อนจะอิ่มต้องกิน 50-60 ถ้วย ส่วนผู้เขียนซึ่งมีเพดานความอิ่มมากกว่ามาตรฐานคนทั่วไป อาจจะร้อยถ้วย?

ก๋วยเตี๋ยวประเภทต่อไปเรียกว่า ‘จาจะเมน’

มีต้นกำเนิดมาจากเส้นก๋วยเตี๋ยวจีนที่เรียกว่า ‘จาจาเมน’ ‘Zha Jiang Mian’ (Zha Jiang Mian) แต่ได้หันไปใช้ส่วนผสมที่มาจากท้องถิ่นและปรับปรุงรสชาติให้เข้ากับลิ้นของญี่ปุ่น ชามจาจามีเส้นอุด้งที่ทำจากแป้งสาลี โรยหน้าด้วยต้นหอมและแตงกวาหั่นละเอียด ราดด้วยเนื้อสับผัดเต้าเจี้ยวและขิงบดที่ป้ายด้านข้าง เมื่อรับประทานให้คลุกเคล้าให้เข้ากัน ใครจะปรุงรสด้วยน้ำมันพริก พริกป่น หรือน้ำส้มสายชูก็ได้

หลังจากทำจาจาเมนต่อหน้าเธอจนเหลือแต่เศษเนื้อ เต้าเจี้ยว และผักไม่กี่อย่าง เขาบอกว่าอย่าเพิ่งทิ้งหรือลุกขึ้นมาเรียกเก็บเงิน ให้ส่งไปให้เด็กๆ ในร้านเพื่อตอกไข่ดิบและเติมน้ำร้อนลงไปแทน คุณจะได้แกงเผ็ดที่เรียกว่า Chitantan มาจิบให้สบายท้องก่อนจะกลิ้งไปมา

ว่ากันว่าไปสองประเภท มาต่อที่เมนูเส้นที่ 3 ของ Morioka Noodles คือ Mee Yen หรือ Reimen ที่จะพาทุกคนมาทำความรู้จักกันด้วยการทำและชิมให้ ‘รู้และรู้ (เกือบไม่) รอด’ ครั้งหนึ่งเคย

จากสถานี Morioka เราเช่ารถและขับไปยังจุดหมายแรกของเรา Morioka Handcrafts Village ตามเส้นทางที่ระบุโดย GPS ในรถของเธอ หมู่บ้านนี้อยู่ห่างจากเมืองโมริโอกะประมาณ 10 กิโลเมตร ใช้เวลาเพียง 20 นาทีในการนั่งชมบรรยากาศสองข้างทางที่รถวิ่งผ่าน

หมู่บ้านหัตถกรรมโมริโอกะ ตั้งอยู่ริมถนนหมายเลข 258 ใกล้แม่น้ำชิซูคุอิจิ (Shizukuishi) มีพื้นที่กว้างใหญ่ มีที่จอดรถด้านหน้ารองรับได้หลายร้อยคัน ถัดมาเป็นอาคารอิฐสีส้มขนาดใหญ่ สำหรับพื้นที่จัดแสดงงานหัตถกรรมพื้นบ้านและสำนักงาน นอกจากอาคารหลักแล้วยังมีบ้านแบบญี่ปุ่นดั้งเดิมที่มีหลังคามุงจากที่เรียกว่า ‘นัมบุ มากะริยะ’ ที่โดดเด่นสำหรับนักท่องเที่ยว

ด้านหลังอาคารอธิการบดีเป็นลานกว้างล้อมรอบด้วยอาคารขนาดใหญ่และขนาดเล็กซึ่งเป็นห้องสาธิตการผลิตหัตถกรรมต่างๆ โมริโอกะที่มีชื่อเสียง ได้แก่ เครื่องปั้นดินเผา ภาชนะเซรามิก เครื่องประดับ ผ้าทอ ผ้ามัดย้อม งานไม้ เครื่องจักสาน ของเล่นเด็ก ,งานดอกไม้แห้งตลอดจนอาหารและขนมเช่นบะหมี่เย็นโมริโอกะและข้าวเกรียบเซมเบ้ซึ่งการผลิตงานฝีมือเหล่านี้ไม่ได้ผลิตให้เราดูคนเดียว หากยังมีโอกาสให้เราได้ร่วมผลิตชิ้นงานต่างๆในทุกขั้นตอนแล้วนำกลับมาเชยชมที่บ้านได้ในราคาประหยัด

เราเดินไปรอบ ๆ อาคารต่างๆ สนุกสนานกับการซื้อของฝากกันจนเกือบเต็มสองมือจนท้องไส้ปั่นป่วน เลยชวนกันเข้าไปในอาคารสาธิตโมริโอกะ เรเมน เพื่อหาบะหมี่เย็นลองเสี่ยงโชคและลองทำอาหารกลางวันท้องถิ่นด้วยกัน

ติดตามบทความ / ข่าวสารเพิ่มเติม ได้ที่ : anclotefire.com